w szczególności behawioryzm przeciwstawiał się
interpretowaniu zachowania człowieka w kategoriach
wrodzonych tendencji lub instynktów, podstawowe znaczenie
przypisując wytwarzaniu się i utrwalaniu w ciągu życia
jednostki związków S R, a więc uczeniu się określonych
reakcji na określone bodźce (stąd behawioryzm bywał też
nazywany teorią uczenia się).
Behawioryzm miał swych prekursorów wśród przedstawicieli
materialist. filozofii oświecenia (La Mettrie), socjologii
pozytywizmu (A. Comte), eur. psychologii obiektywnej
(McDougall, H. Pieron), bezpośredni zaś impuls do jego
powstania dała zoopsychologia amer. (J. Loeb, M. Yerkes, E.
Thorndike) oraz badania fizjologów ros. I.M. Sieczenowa i
I.P. Pawłowa. Radykalny program Watsona spotkał się z ostrą
krytyką psychologów klas., z czasem zaczął budzić
wątpliwości wśród zwolenników; doprowadziły one do prób jego
modyfikacji i powstania licznych odłamów behawioryzmu
określanych wspólną nazwą neobehawioryzmu.